merikatsanidou

  Η ΧΗΜΕΙΑ © «Χημεία, συμπέρασμα ένα. Κολλάς και μετά άντε να ξεφύγεις από τα προβλεπόμενα που θα παρακαλούσες να μην σου συμβούν ποτέ». Αυτό άκουσα να συζητούν δύο νεαρά κορίτσια γύρω στα δεκαέξι και ενώ υπήρχε κάποια απόσταση, φώναζε τόσο εκνευρισμένη η μία που ακουγόταν τριγύρω ξεκάθαρα, πως είχε μετανοήσει για κάποιο φλερτ που ξεκίνησε, ή προσπαθούσε να διακόψει τον ήδη ενεργό δεσμό της. Άπειρη κοπέλα μου τι περίμενες να συμβεί; Η χημεία είναι τρέλα, είναι αίσθηση μοναδική. Με ένα του βλέμμα χάνεσαι . Αν σε αγγίξει είναι μια αίσθηση τέλεια, ήδη το άγγιγμά του το περίμενες, άσχετα που πρώτη φορά βλέπεις το πρόσωπό του. Σου αγγίζει το χέρι και παίρνει φωτιά το μυαλό σου, το θεωρείς αναπόφευκτο, ξέρεις πως είναι πια ο άνθρωπός σου. Η ανάσα του και αυτή η μοναδική αύρα του σε καθηλώνει, η μυρωδιά του ενώθηκε στο σώμα σου. Δεν χρειάζονται λέξεις, μιλάς μόνο με τα μάτια. Ανατριχιάζεις και μόνο που βρίσκεται δίπλα σου. Διψάς για το φιλί του και την αίσθηση του γυμνού κορμιού του πάνω ...

Καθισμένος στην γωνία, κρυμμένος, περίμενε να έρθει το μαύρο αυτοκίνητο στολισμένο με τα λουλούδια όπως τότε. Τότε που την περίμενε πάλι κρυμμένος στην γωνία να την δει ντυμένη στα άσπρα και με μάτια γεμάτα δάκρυα για το λάθος του που την άφησε να του φύγει. Πόσο ανώριμος ήταν, νόμιζε πως θα ήθελε λίγο χρόνο ακόμη για να αποφασίσει. Αισθανόταν ερωτευμένος μαζί της.. Δε ήθελε όμως να σκλαβωθεί τόσο νωρίς και του την πήρε ο άλλος μέσα από την αγκαλιά του π ου έμεινε τελικά άδεια. Να το μαύρο αυτοκίνητο, πλησίασε και από πίσω ακόμη ένα. και άλλο και άλλο. Όλοι στα μαύρα και όλοι όμως κρατώντας λουλούδια για εκείνη. Θολά τα μάτια του , άνοιξε το πακέτο με τα χαρτομάντιλα να σκουπιστεί. Γκρίζα πια τα μαλλιά του μα εκείνη θα ήταν ακόμη με τα καστανά της δεν θα είχαν ασπρίσει ήταν δέκα χρόνια νεότερή του αλλά η ζωή όλα τα έφερε ανάποδα. Έφυγε πρώτη εκείνη. Όλα αυτά τα χρόνια δεν την συνάντησε ούτε μια φορά αλλά πάντα μάθαινε τι κάνει που και πως ζει αν είναι ευτυχισμένη και αν ακόμ...

Είπα να σβήσω τα παλιά, να κλείσω σελίδες που κιτρίνισαν με τον πάροδο του χρόνου, αλλά, σαν τις άνοιξα και άρχισα να διαβάζω λέξεις , λυπήθηκα να χαθούν, μετάνιωσα. Είπα να κλάψω, έτσι για να ξεσπάσω, αλλά ,αναρωτήθηκα αμέσως αν άξιζε το κόπο και σταμάτησα αυτή μου την απόφαση. Είπα να σε ξεχάσω , να μην έρχεσαι στην σκέψη μου και βασανίζομαι με μερικά ερωτηματικά, αλλά , δεν τα κατάφερα και έμεινα ατελείωτες νύχτες ξάγρυπνη. Είπα να πάω έναν περίπατο κάποιο δειλινό , αλλά , όλοι οι δρόμοι θύμιζαν εσένα και κλείστηκα στους τέσσερις τοίχους μου πάλι και στην θλίψη μου. Είπα να καταστρέψω τα πάντα, να σπάσω, να ουρλιάξω, να μεθύσω, αλλά, πρόσεξα πως αυτό χρειαζόμουν , ένα ξέσπασμα , όχι λύπη, ξενύχτια, πόνο, θλίψη . Είπα πως η ζωή είναι ωραία , αξίζει να την ζήσω , αλλά, ήταν πια αργά, τα χρόνια είχαν αφήσει σημάδια στην ψυχή, στο σώμα. Έβαλα μουσική και χόρεψα νοερά μαζί σου νοσταλγώντας την νιότη μας και ότι ζήσαμε. Μαίρη Φ.Κ